Nederland-Balkan 1977 deel 2

Op het moment dat het bordje langs de weg vertelde dat je bijna bij de grens was zag je ook meteen de uitkijktorens waarop militairen met de mitrailleur in de aanslag je als het ware op stonden te wachten. Een slagboom: Paspoort laten zien aan een vent met een AK47 om z’n nek, goed, slagboom open en je mocht 1 voor 1 doorrijden naar een paar van die kerels die je paspoort mee namen naar binnen en dan 10 min. weg bleven. En de rest draaide maar om je motor heen en maar kijken, De zenuwen van die kerels, maar goed, op een gegeven moment mocht je dan weg en was onder tussen de volgende van ons ploegje aan de beurt. Gelukkig waren we vroeg op pad gegaan We moesten op een gegeven moment tanken en daar zaten zomaar een stel ooievaars op het dak van het huisje. Iets wat ik in Holland nog nooit gezien had. De jongen waren al zo groot als de ouders.

ooievaar

 Zelfs na die paar km. begon je de sfeer van dit land te voelen De wegen werden slechter en bijna alles zag er een beetje smoezelig en verwaarloosd uit. We stopten langs de weg om wat te eten en een kop koffie te drinken toen we allemaal vrouwtjes met emmers in het bosje tegenover ons zagen verdwijnen, en na verloop van tijd weer zagen weggaan. Daar moesten we eens kijken wat daar zo aantrekkelijk was. De struiken waren letterlijk overgroeid met bramen en de dames plukten emmers vol waarschijnlijk om er jam van te maken. Of een lekkere bramentaart. De dametjes daar waren echte boerinnetjes met een hoofddoekje en een schort voor. Maar het waren allemaal kleine vrouwtjes met gevolg dat de bovenste bramen bleven zitten .Nou, daar maakten onze lange mannen gebruik van en hadden wij dus ’s avonds bramen op brood. Ingepakt in een doosje in de koffer bleven ze allemaal heel, ondanks de slechte weg. Wat slechte vering……………….

roem

De volgende camping was in de stad Zagreb. Op de camping kochten we watermeloenen tegen de dorst en lieten het ons goed smaken toen we de volgende dag over “De weg van de vriendschap” reden. Deze weg loopt helemaal door naar Beograd. Is smal, zit vol met kuilen en putten, was toen al verschrikkelijk druk en er gebeurden veel ongelukken. Alle wrakken bleven gewoon langs de weg liggen. Dat was om je eraan te herinneren dat je niet te hard moest gaan. Kon toch niet, want alle vee liep gewoon los over de weg. Van koeien tot kippen. En die hadden ten alle tijde voorrang. Onze volgende stop was een camping in Novi Sad redelijk dicht bij de Roemeense grens, maar daar we gehoord hadden dat het eten in Roemenië niet zo best was besloten we nog één nacht in Joegoslavië te blijven en eens lekker te gaan eten voordar we gingen slapen. Het terras zag er redelijk fris uit dus bleven we buiten eten want het was alweer erg warm en kozen een menu met kalfsoesters, en dat was nog goed klaargemaakt ook.

terrasje

Bovendien hebben we nog veel plezier gehad want er werd een bruiloft gevierd en dat was wat je echt noemt een boeren bruiloft. Met de accordeonist voorop lekker polonaise lopen, ook in de tuin en over het terras. Zelfs hadden ze nog een goed wijntje onder de kurk. Maar we hebben het niet laat gemaakt, morgen de grens over, behoorlijk aantal km. voor de boeg, en volgens zeggen waren de wegen daar ook niet alles. Roemenië Here we come.!
joego

Na lekker uitgerust te zijn en de boel weer ingepakt te hebben, wat iedere dag toch weer een hele klus was, gingen we op weg naar Roemenië. Tot onze verbazing kwamen we terecht bij een vrij grote grens overgang. Een flink aantal douaniers waren druk bezig om vrachtwagens te controleren en zo gauw wij aan kwamen rijden werden we naar een apart deel van het terrein gedirigeerd. Het viel ons op dat er mensen liepen met groene maar ook met blauwe pakken aan. Het bleek dat de Russen ter controle ook bij de grens stonden. En dan niet om ons te controleren maar om de groene pakken in de gaten te houden. Natuurlijk gingen onze paspoorten weer met zo’n groen pakkie het kantoor binnen. En het was zo warm, we stonden pal in de zon. Dus helm af, jack uit, en maar zweten. Uiteindelijk na zeker een half uur kwam er een vrouw met een blauw pak aan met onze paspoorten naar buiten. En ja hoor, iedereen kreeg z’n pas terug ………behalve ik. Ze begon in het Duits tegen me te praten maar plotseling was ik alle Duits opeens vergeten, en na iedere zin haalde ik mijn schouders op. Ik spreidde m’n handen daarbij uit en zag eruit als de vermoorde onschuld. Ze keek me aan pikte toen m’n sleutels van m’n motor af en nam ze weer mee naar binnen. De anderen mochten allemaal doorrijden. En daar stond ik. Vlak na de grenspost was een terrasje en de jongens streken daar neer om op mij te wachten. Dat duurde een half uur, en toen mocht ik van die dikke Russin ook het land in en kon ik me weer bij de groep voegen. Dat is toch een gek gevoel, als je daar in je eentje binnen moet blijven, en de anderen mogen doorrijden.Maar volgens ons wilde ze gewoon een beetje pesten, deze Kenau.

Roemenie1

En nog was het niet over. Na op het terrasje even wat gedronken te hebben stapten we op de motor en we spraken af deze keer maar vroeg een camping te zoeken want door al die spanning was ik gewoon moe en aan uitrusten toe. Na een minuut of 5 gereden te hebben kwamen we door een dorpje en zoals gewoonlijk stopten we dan op het dorpsplein om iets te eten te kopen. Maar opnieuw was er zo’n mooi beschilderd kerkje en daar bovenop Yes……Ooievaars.

Roemenie2

Nou was ik altijd al een beetje bang van de ooievaar maar zo boven in dat nest hadden ze alleen maar oog voor hun jongen. Inmiddels was het plaatselijke café leeggelopen en trokken onze motoren alle aandacht. Verder was er geen kip op de weg en ik liep daar overheen om wat dichter naar het kerkje te gaan vanwege de ooievaars, toen ik bijna van de sokken gereden werd door de plaatselijke politie op een CZ. Eerst dacht ik te maken te hebben met Willempie vanwege de helm die hij droeg. De manier van optreden was zo agressief dat ik maar direct deed wat hij zei. Ik moest mijn fototoestel opbergen want we waren nog te dicht bij de grens. Alsof daar de atoom geheimen verborgen waren of een militair te zien was. Toen hij eenmaal wegreed verklaarden de omstanders hem voor gek.

Roemenie3

We zochten een winkeltje maar er was niets. Alleen een groente winkel en daar hadden ze, om precies te zijn, aardappels,uien, bietjes en witte kool. Dan in het volgende dorp maar weer proberen en inderdaad konden we daar wat kopen wat iets smakelijker klaar te maken was. Nadat we wat gegeten hadden in het plaatselijke café, meestal rijst met goulash of aardappelen met goulash, reden we verder en zouden de eerste de beste camping nemen om dat, door al die poespas, we al behoorlijk laat waren. Maar hoe goed we ook keken nergens een bordje camping.. Toch moesten we ergens slapen. Gewoon langs de weg trok ons niet zo aan.

Roemenie4

Het werd al een beetje donker .Eindelijk een bordje, En daarop stond het verlossende woord: CAMPING We moesten links af, en de weg die we op moesten was behoorlijk smal.