Nederland-Balkan 1977

Deze mooie zomer besloten we een Balkan trip te maken. Verschillende landen z.g Oost-blok landen trokken ons erg aan. Alles wat we ervan wisten was dat grote delen van die landen nog min of meer ongerept waren, een mooie natuur, landklimaat, dus een grote kans op mooi weer. Inmiddels reed ik al een jaar of wat op de KH en had zo al heel wat ervaring opgedaan. We hadden toen geen auto en als je een boodschap moest doen dan ging dat op de motor, dus reed je iedere dag. Toch was er een ding waar ik tegenop zag, ik had nog nooit in de bergen gereden. En alle omstanders die van onze plannen hoorden verklaarden ons voor gek. Waarom zo ver? Achter het IJzeren Gordijn notabene. En jij op die zware motor, als dat maar goed gaat. Je lijkt wel gek. Erg opwekkend was dat niet, maar we hadden toch nog 3 H.D.-rijders die van onze plannen hoorden overgehaald om mee te gaan. Allemaal verschillende type’s H.D 1 Electra Glide, 1 Hydra Glide , 1- 1200 zijklepper uit 1938, 1 – KH 900 zijklepper en een K, d.w.z. net zo als de KH, maar dan 750 cc. We beseften maar al te goed dat die oostblok landen onder de knoet van Rusland zaten en dat Tsjecho-Slowakije in 1968 weer eens op de vingers was getikt door de Russen omdat ze zich een beetje aan het vrij-vechten waren, zoals Hongarije dat in 1956 had meegemaakt. De dag voor ons vertrek was echt om de zenuwen van te krijgen. Had iedereen eraan gedacht om bij de desbetreffende consulaten visa’s te halen? Paspoorten in orde? En wat moest er allemaal mee? We gingen voor 4 à 5 weken . En met kamperen moest je toch al zoveel meenemen. Neem nou alleen maar de tent, luchtbedden en slaapzakken.

Balkantrip1

 Op de foto is te zien wat een bende het was. Als we weg gingen was mijn motor altijd gebombardeerd tot proviand wagen. Sowieso ging er altijd een goede hoeveelheid koffie mee. Nergens zo lekker als in Holland dus ook de rest wat nodig was. En vooral niet vergeten een brander om het een en ander warm te maken. Bovendien zorgde ik altijd voor een reserve maaltijd. Als we om de een of andere reden niet iets konden kopen dan was er toch een maaltijd te maken. En op de een of andere manier ging altijd toch weer alles mee. De andere morgen al vroeg reden we weg en werden we uitgezwaaid door familie en buren. Maar we waren nog maar nauwelijks op weg toen mijn motor vervelend begon te doen en ja hoor bij de eerste de beste parkeer mogelijkheid maar eens even kijken. Mijn knappe vent probeerde de kickstarter en op 1 cilinder geen compressie. Hangende klep .Dus even de kop eraf, zien wat we konden doen. En dit alles onder de welwillende belangstelling van de rijkspolitie.
Balkantrip2

Na verloop van tijd, heel spannend, weer starten, en ja hoor hij liep weer. Nu een beetje doorrijden want er was veel tijd verloren gegaan. Ja, toen wisten we nog niets van een SC maar des te meer van hangende kleppen, en de hitte van de achterste cilinder was spreekwoordelijk. Bij de KH zit de olietank rechts net onder de buddy aan de buitenkant van de motor zodat je heel goed kon voelen hoe heet die tank was. Daardoor zat je met je bovenbeen tegen of bijna tegen de olietank aan. En nu een lachertje, maar eigenlijk is het heel droevig. Het was in Zuid-Duitsland en we hadden de lange hellingen van het Zevengebergte achter de rug en de temperatuur was opgelopen tot een ruime 30 graden. Tijd om de tent op te gaan zetten, camping was gauw gevonden en ik was blij van de motor af te kunnen stappen. Pijnlijk bovenbeen. Was ook niet zó gek. Door de hitte van de olietank zaten er een paar blaren op een plaats waar je ze liever niet hebt. We wisten natuurlijk dat die tank zo heet werd en daarom hadden we een paar voetsteuntjes aan de binnenkant van de valbeugel gezet om daar je voet op te kunnen plaatsen als het te gek werd. Maar ook dat mocht niet helpen.De volgende dag zouden we niet al te veel km. maken. Ik zat niet zo lekker op de buddy en in dit geval prettig was het feit dat het niet zo warm meer was. Uiteindelijk pakten we een camping vlak langs de autobaan. Deze lag zo halverwege München en Salzburg. Er was een kantine waar ze zowaar lekkere koffie hadden met lekkere warme appeltaart. Maar de volgende dag waren we dus weer snel op pad. Oostenrijk in. Over een mooie tweebaansweg door de bergen, soms met behoorlijke hellingen erin. Dat in de bergen rijden beviel me wel.

Balkantrip6

Maar de lucht begon weer te betrekken en er begon zelfs af en toe wat nattigheid te vallen. Maar onze regenpakken hielden ons netjes droog. Op een gegeven moment reden we weer een zeer steile helling op en na weer een S-bocht moesten we stoppen want ze waren aan de weg aan het werk. Er stond al een flinke rij voor het stoplicht en na een poosje hebben we de motoren maar stilgezet. Maar na een kwartiertje kwam er beweging in de file. Ik startte de motor en kwam tot de ontdekking dat ik een flink probleem had. De KH heeft de koppeling links, voorrem rechts, schakelpedaal rechts en de achterrem links. Tegen die steile helling op was de voorrem niet genoeg en gleed ik achteruit, achterrem erbij en de andere voet op de grond. De koppeling intrekken en toen had ik geen handen en voeten genoeg want hoe zet je hem dan in z’n één. Er stond een grote vrachtwagen achter me. Ik keek naar de chauffeur en die begreep me direct en knikte ja. Heel zachjes liet ik de achterrem los en zakte zo tegen de vrachtwagen aan . Die hield me mooi tegen. Nou , hup in z’n een en rijden maar. Over het hoogste punt van de berg ging het naar beneden 18% maar liefst, en ze hadden niet op motorrijders gerekend. Die weg lag vol met een flinke laag rolsplit. Joop vreesde het ergste voor mij met de smalle KH bandjes, maar gelukkig kwamen we allemaal heel beneden. Die dag nog de Taurenpas en daarna richting Ertz-gebergte. We zouden stoppen in Hallstatt waar volgens de ANWB een mooie camping was aan het Hallstattermeer.

natte sokjes

Terwijl we de camping opreden stopten we verbaasd over hetgeen we zagen. Alle tenten en auto’s stonden tot halverwege in het water. Er was een Eend van Citroën die echt tot aan de voorruit in het water stond, en verder was er gewoon niemand. Er was wel een hotel bij , maar die vroegen 100 gulden p.p.p.nacht. Dus wij de tent opzetten op het hoogste deel van de camping. Het was inmiddels droog geworden. Maar in de afgelopen nacht had het zo hard geregend en was er zoveel water van de bergen afgekomen dat het meer buiten zijn oevers was getreden en hen midden in de nacht naar het hotel had gestuurd. We zijn gaan slapen met het idee er na een paar uur weer uit te moeten maar we werden gewoon op tijd wakker De lucht was aan het opklaren. Dat stadje ligt zo opgesloten tussen de bergen dat er s’winters 3 maanden lang geen zonnetje op de straten komt. Maar voor ons werd een uitzondering gemaakt want toen we wegreden kwam de eerste zonnestraal tussen de wolken door piepen en aan het eind van de dag reden we onder een wolkeloze hemel en werd het echt warm. Op het eind van de middag kwamen we aan in Fröhnleithen. Alweer zo’n schitterend stadje met volop bloemen en veel te bekijken. Uitpakken, tent opzetten, en terwijl alle 5 de mannen het er lekker lui van namen

Balkantrip5

liep ik te piekeren wat we zouden eten. Maar eens te meer werd ik weer gered door de eigenaar van de camping die voor ons ging koken. Nog 80 km. te gaan voor de Joegoslavische grens en zouden we een land inrijden waarvan we hoopten dat we er net zo welkom waren als in Oostenrijk. Maar……………….